بلک لاکر

چوب مصنوعی، جوهر و وینیلش رو خوشایند و پیچیده‌ست، ولی به شخصیت خودش نمی‌خوره. شباهتش به مکس ریشتر رو کم می‌دونه.

بوی دود کلیسا، ادویه و شیرینی کمش رو متعادل و خوشایند می‌دونه؛ برخلاف عطرهای تند و خشن این سبک، استفاده ازش راحته.

بین چند تام فورد تست‌شده، این براش شیرین‌بیان و بمب حمام لاش بوده؛ جوهر، وینیل و چوب موردانتظارش رو نداشته، ولی از نوآر اکستریم راحت‌تر استفاده می‌شه.

بیشتر سوزنی‌برگ‌ها و فلفل سیاه را حس می‌کنم؛ رد وینیل هم هست، اما کوتاه می‌ماند. بعد، آن فضای دودی و جنگلِ خزه‌ای من را یاد هویل از ایزوپ می‌اندازد و تصویر رایحه برایم از همین مسیر شکل می‌گیرد.

بوی لاتکسش مدت زیادی پررنگه؛ بعد که آروم می‌شه، چوب و گیاهان معطر حس می‌کنه. توصیفش سخته، ولی از نوآوریش خوشحاله و قیمتش رو نامعقول می‌دونه.

تیره‌ترین عطریه که استفاده کرده؛ چوب سخت و لاک‌خورده، فلفل و بوی پلاستیکش پررنگن. جوهر حس نمی‌کنه؛ هنرمندانه‌ست، ولی با این قیمت فقط تست نمونه‌ش رو پیشنهاد می‌کنه.

شروعش قویه و کمی یاد هلفتی می‌اندازتش، ولی زود دارویی می‌شه. از ماندگاریش راضی نیست؛ بعد چهار ساعت به‌سختی حسش می‌کنه و قیمت بالاش رو موجه نمی‌دونه.

بخور، چوب سوخته و رام رو مشخصهٔ اصلیش می‌دونه؛ با مقدار مناسب سنگین و خفه‌کننده نیست. برای همه توی جمع شلوغ و فضای بسته مناسبش نمی‌دونه؛ توصیه می‌کنه قبلاً تست بشه.

چوب تیره، بخور و رد میوه‌ایش رو مرموز و پخته می‌دونه؛ از ابنه فومه آروم‌تره. پخش محدودش براش ایراد نیست، ولی ماندگاریش می‌تونست بهتر باشه.

بخورش خیلی پررنگه و می‌گه اطرافیان هم همین حس رو داشتن. کمی یاد لاک ناخن و میوه می‌افته؛ ماندگاری و پخشش خوبه، ولی قیمتش بالاست.

چوب تیره و بخورش یاد بنتلی ابسولوت می‌اندازتش، ولی دودش کمتر و ساختش ظریف‌تره. با اینکه تیره‌ست، ملایمه و بوش فقط توی فاصلهٔ نزدیک حس می‌شه.

بخور پررنگ با چوب و رزین حس می‌کنه؛ وتیورش براش متعادله. اولش یاد صفحهٔ وینیل نو می‌افته و شباهتی به دارک ربل حس می‌کنه.

خیلی یاد آرسو از پروفوموم روما می‌اندازتش؛ هر دو براش زیبان و تصویر می‌سازن، ولی نمی‌تونه تصور کنه خودش ازشون استفاده کنه.

جوهر، وینیل، رام و کمی دود حس می‌کنه، با شیرینی متعادل. برای کت چرمی یا لباس تیره مناسبش می‌دونه؛ بوش رو خیلی دوست داره، ولی قیمتش بالاست.

براش تاریک و مرموزه و تصویر گرگ‌ومیش می‌سازه. وینیل، بوی بخور رو تیره‌تر کرده و به نظرش این حالت وینیلی با تغییر بو هم باقی می‌مونه.

چوب، لاک و جوهرش با دود کم، خاصه و به سلیقهٔ همه نمی‌خوره؛ خودش دوستش داره. ماندگاریش خوبه، ولی تقریباً پخش نداره و قیمتش خیلی بالاست.

روی پوست گرم بهتر از مچ یا کاغذ تست بوده؛ بوش آروم و با تأخیر پخش می‌شه. یاد چوب و وسایل صوتی گرم‌شده می‌افته و حدود شش ساعت می‌مونه.

شروع شبیه واکس کفش و لاک صنعتیش بهترین بخشه؛ بعد چوب کمی دودی و آخرش چوب تمیز می‌مونه. جذابیت کوتاه اولش برای خرید قانعش نمی‌کنه.

توی تست شیفته‌ش شده، ولی فضای سیاه و تاریکش رو از بلک کوم د گارسون می‌شناسه. تفاوت دارن، اما وقتی اون رو داره، خرید این گرون‌تر رو ضروری نمی‌دونه.

چوب خیلی تیره و لاک‌خورده، وینیل، فلفل و بخور رو با شیرینی الکلی حس می‌کنه. روی پوستش ده ساعت می‌مونه و سه ساعت پخش زیاد داره؛ قیمتش رو اغراق‌آمیز می‌دونه.