لاندن

از نانبان گل‌های صابونی بیشتری روی زمینهٔ رزینی حس می‌کنه. روی پوستش زیره خیلی معلوم نیست؛ انگار با هل ترکیب شده تا یاس رو کمی خشن کنه.

اولین اسپری شدیداً یاد سرویس عمومی گرم و بوی مدفوع می‌اندازتش. بعد که جا می‌افته، بوی پخته و ادویه‌ایش رو مناسب مرد کت‌وشلواری می‌دونه؛ البته اگه بشه شروعش رو تحمل کرد.

روی خودش با بوی نم، کمی چوب و قیر آفتاب‌خورده بعد از بارون شروع شده؛ بعد بویی نسبتاً شیرین شبیه عرق میاد. بد نیست، ولی نمی‌خواد خودش این بو رو بده.

برای من خیلی واضح بوی زیر بغل و عرق بدن را تداعی می‌کند و از این تجربه لذت نمی‌برم. این تست حتی باعث شده نسبت به عطرهای تام فورد کمی دل‌زده شوم.

زیره روی کاغذ تست حتی از پوست هم قوی‌تره. بعد بو تیره و حیوانی می‌شه، ولی زیره می‌مونه. شاید پچولی یا عود خاکی باشه که یاد پچولی ابسولو می‌اندازتش.

گرم، چوبی، شیک و پیچیده می‌دونتش. به‌نظرش پرداخت ظریف عودهای تام فورد، راه خیلی شیکی برای آشنا شدن با عطرهای عربیه و ارزش امتحان کردن داره.

زعفران و زیره براش شروع خشک و بنزینی می‌سازن؛ چوب‌ها کم‌کم نرمش می‌کنن. کیفیتش رو تحسین می‌کنه، ولی چون روی پوستش خیلی کم می‌مونه، برای خرید دوباره مردده.

اجرایش رو شبیه برداشت آمواج از عطرسازی عربی می‌دونه. به‌نظرش هم باشکوه و پیچیده‌ست، هم کلاسیک، ظریف و شیک؛ خیلی از نتیجه خوشش اومده.

این عود غیرمعمول براش نسبتاً تیز، خیلی دودی و خشکه. بیشتر مردونه‌ست و به همه نمیاد. دودی که زیر ادویه‌ها حس می‌کنه براش جذاب، خشک و مرموزه.

فلفل، زیره و گشنیز شروع خشک و دودی می‌سازن؛ بعد قهوه و گل خشک میان. حدود ده ساعت روی پوستش می‌مونه و تا فاصلهٔ یه دست پخش می‌شه.

ادویهٔ خشک زود جاش رو به قهوه و هل گرم می‌ده؛ بخور و لابدانوم خشکی رو نرم می‌کنن. پخشش متوسط، ولی واضحه و ده ساعت می‌مونه.

اسم لندن رو مناسبش نمی‌دونه؛ براش خیلی عربی، باشکوه و جذابه. به‌نظرش بهتره توی دستهٔ ادویه‌ای و گرم‌صمغی قرار بگیره؛ کمی چرم هم حس می‌کنه.

عود تقریباً حس نمی‌کنه، ولی بخور از اول تا آخر واضحه. قهوه‌ای هم به مشامش نمی‌رسه. ترکیب ادویه‌ای و صمغی رو دوست داره، ولی روی خودش از بقیهٔ تام فوردها کمتر می‌مونه.

یکی از بهترین بوهاییه که تا حالا حس کرده و دوست داره روی تن محبوبش بوش کنه. شروعش خیلی قویه و شخصیتش با گذشت زمان معلوم می‌شه، ولی قیمت نمی‌ذاره بخره.

خیلی خوب می‌بینمش؛ کمی صحرا نوآر را یادم می‌آورد، اما این یکی شیرین‌تر است. این تفاوت در کنار حال‌وهوای آشنا برایم خوشایند است و باعث می‌شود خود رایحه را عالی بدانم.

هل و زعفران به زیره‌ای شبیه بوی بدن می‌رسن؛ قهوهٔ خاکی و شمعدانی تلخ کنارشونن. لابدانوم و بخور سوزان براش یادآور لاستیک مصرف‌شده و دود اگزوزن.

خیلی چوبی، ادویه‌ای و غلیظه. اون‌قدر یاد لردزرت مراکین می‌اندازتش که داشتن هر دو رو اضافی می‌دونه. زیاد می‌مونه، ولی پخشش به همون اندازه نیست.

زیره و گشنیز اولش ممکنه توی ذوق بزنن و یاد متروی کثیف بندازن. بااین‌حال، خاصه و می‌شه ازش استفاده کرد؛ هرچی بیشتر می‌زنه جذاب‌تر می‌شه. برای استفادهٔ گهگاهی توی پاییز و زمستون مناسبه.

هل و ادویه، قهوه و ویسکی رو روی زمینهٔ چوب‌های مشکی و دودی حس می‌کنه. یاد یه شب آروم و فکر کردن توی اتاق مطالعه کنار آتیش می‌افته.

اول فقط از توی شیشه بو کرده و بوی بدن کثیف ترسوندتش. بعداً نوشته روی مچ هم امتحان کرده و برای اولین بار مجبور شده عطر رو بشوره.