ماس برش ۲۰۰۷

یاد دستمال مرطوب گرونِ بچه می‌اندازتش. بد نیست و یه حس قابل‌اعتماد داره، ولی به خودش نمی‌خوره و دنبالش نمی‌ره.

برای من در حد قابل‌قبول است، نه بیشتر. کمی عسل با مریم‌گلی و زمینه‌ای کم‌رنگ از سبزی و خزه حس می‌کنم؛ همین اجزا برایم مشخص‌اند، اما هیجان زیادی ایجاد نمی‌کنند.

شروع سبز و کمی مرکباتی به گیاه‌های معطر خشک می‌رسه؛ عسل مومی، رزین و لابدانوم هم میان. براش هم خنک و تازه‌ست، هم گرم و آرامش‌بخش.

همون چیزیه که از فو د ابسنت می‌خواسته، با یه بوی مومی قشنگ اضافه. به‌نظرش این دو به هم نزدیکن و حس آرایشگاهی دارن.

یاد عطرهای کلاسیک استی لودر و آروماتیکس الکسیر می‌افته؛ خشک، پُر، ادویه‌ای و گیاهی با کمی عسله. زیبایی و خلاقیت آرومش رو تحسین می‌کنه.

موم زنبور و تعادل خوبش رو حس می‌کنه، ولی یاد هوگو بوس شماره یک با پچولی غبارآلود می‌افته. خوبه، اما به‌نظرش قیمت‌هایی که به‌خاطر کمیاب بودنش می‌ذارن خیلی اغراق‌شده‌ست.

شروع زبر و کمی تند مومِ غیرشیرین و مریم‌گلی رو دوست داره. ادامه‌ش با تلخی نامشخص خزه و گل ناامیدش می‌کنه؛ سه تا چهار ساعت براش می‌مونه.

توی هوای سرد و باد، مریم‌گلی، رزماری و گیاه‌های دارویی یاد خزهٔ خیس فراوون می‌اندازنش. تغییر خاصی نداره، ولی عمق، پُری و تازگی جنگلیش رو تحسین می‌کنه.

سبزی اولش تیز و خشکه، کنار خزه و پوست چوب. آخرش گرما، نم و یه ذره عسل و موم میاد. باکیفیته، ولی برای خودش زیادی مردونه‌ست.

اول شیرینیش رو شبیه وانیل حس می‌کنه. بعد رزماری، مریم‌گلی و ترخون و سپس سدر و پچولی مشخص می‌شن. کیفیتش خوبه، ولی بین عطرهاش کمی تکراریه.

عسل کمی تیز، خزهٔ قدیمی و گیاه‌های معطر رو تازه، کمی صابونی و پودری حس می‌کنه. شیکی و سادگیش رو دوست داره، ولی پخش و ماندگاریش متوسطه.

شروع فوژهٔ مردونه، بدون اسطوخودوس، زود به شیپر گیاهیِ قدیمی می‌رسه. از اول تا آخر خزه براش غالبه؛ کمی یکنواخته، ولی ظریف و خوشاینده.

یاد جنگل سبزطلایی با گیاه، عسل، رزین و موم می‌افته. ترخون کمی اذیتش می‌کنه؛ بوی حیوانی موم و ماندگاریش نمی‌ذارن کاملاً دوستش داشته باشه.

شروع سبز و خزه‌ای، کرمی و پُره. حدود دو ساعت بعد وانیل تیره می‌مونه. این دو سبک براش ناهماهنگن و ماندگاری چهار ساعت کافی نیست.

گیاه‌ها، عسل و ذره‌ای دارچین جداگانه بد نیستن، ولی ترکیبشون براش ناهماهنگه. ته‌بوی تند و ترش اولش به‌شکل ناخوشایندی یاد استفراغ نوزاد می‌اندازتش.

بو براش هم پودریه، هم نم‌دار. مریم‌گلی، لابدانوم، پچولی، خزه و موم حس می‌کنه، ولی رزماری نه. آخر چوبیش و اون حس در آغوش گرفته شدن رو دوست داره.

شروع سبز، گیاهی، خاکی و ادویه‌ای، کم‌کم زیرِ موم زنبورِ عسلی قرار می‌گیرد. مثل کارهای اولیهٔ این مجموعه، آن را جسور و نوآور می‌بینم و تغییرِ شخصیتش را جالب حس می‌کنم.

عسل کنار خزهٔ بلوط رو ترکیبی بی‌مانند و خیلی دوست‌داشتنی می‌دونه. می‌خواد تا وقتی پیدا می‌شه، توی مجموعه‌ش نگهش داره.

رزین، گیاه‌ها و کمی مرکبات رو شبیه یه فوژهٔ کلاسیک مردونه حس می‌کنه. بیشتر کمی خاکیه تا خزه‌ای یا باتلاقی؛ به‌گفته‌ش پخش و ماندگاری عالی داره.

ترکیب شیپر و فوژه براش زیادی پررنگ و اغراق‌شده‌ست. خزهٔ عسلی، اسطوخودوس شبیه مریم‌گلی و بوهای خاکی غالبن. ساعت اول دوستش داره، ولی بعد به‌اندازهٔ کافی ظریف نیست.