نوو موند

برای پاییز و زمستان مناسبش می‌بینم، اما در مقایسهٔ شخصی، فلور دو دزر را ترجیح می‌دهم. مناسب‌بودنِ این برای سرما باعث نشده میان آن دو انتخابِ اولم شود.

وقتی بیست دقیقهٔ اول می‌گذرد، رایحه برای من خیلی جذاب‌تر می‌شود. دلیلِ علاقه‌ام را بیشتر در ادامه پیدا می‌کنم؛ قضاوتِ همان آغاز، تمامِ تجربهٔ من از بو نیست.

دلم می‌خواست چرمِ بیشتری حس کنم. برای من آمبر نومادی میوه‌ای‌تر و ساده‌تر است؛ این مقایسه باعث می‌شود آن عمقِ چرمیِ دلخواهم را در ترکیب کمتر پیدا کنم.

بوی دهانِ ناخوشایند و پوستِ حیوانِ کثیف را تداعی می‌کند. این حس‌ها در تجربهٔ من پررنگ‌اند و نمی‌توانم به‌راحتی از آن‌ها جدا شوم؛ شخصیت بو برایم دشوار است.

فقط چند اسپریِ آزمایشی در هوا، حالم را بد کرد. تجربهٔ من از همین تستِ ابتدایی ناخوشایند بود؛ نتوانستم در کنار بو راحت بمانم یا ادامهٔ آن را با آرامش دنبال کنم.

برای من نسخه‌ای کم‌جذاب‌تر از عود مینرال تام فورد را تداعی می‌کند. آن شباهت را می‌گیرم، اما شخصیتش به‌اندازهٔ گزینهٔ مقایسه برایم دلخواه نیست و تجربهٔ تازه‌ای ایجاد نمی‌کند.

چرمِ تمیز و مجللی حس می‌کنم؛ انگار بوی یک کیفِ لویی ویتون باشد. این تصویرِ چرمیِ آراسته، توصیفِ اصلیِ تجربهٔ من از رایحه است و همان بخش را واضح دریافت می‌کنم.

شروعش لاستیکی است و بعد آرام‌تر می‌شود. هنوز برایم روشن نشده که در مجموع چقدر می‌پسندمش؛ دربارهٔ نتیجهٔ نهایی مرددم و نمی‌خواهم فقط بر اساس آن آغاز حکم بدهم.

خیلی دوستش دارم، اما اگر آمبر نوماد را داشته باشم، وجودِ این را هم لازم نمی‌بینم. علاقه به هر دو با نیاز به دو بطریِ جدا یکی نیست و خرید را تکراری حس می‌کنم.

آغلِ کثیف را برایم تداعی می‌کند و آن شخصیت را برای قرار دوست ندارم. مسئله‌ام مشخصاً تناسبِ همین حسِ حیوانی با موقعیتی است که می‌خواهم در آن از عطر استفاده کنم.

خیلی دوستش دارم و هتل‌های وگاس را یادم می‌آورد. حتی برای شب‌های تابستان هم می‌پسندمش؛ آن تداعیِ آشنا در کنارِ حال‌وهوای شبانه، بخش مهمی از علاقهٔ شخصی من است.

در تستِ دوم، کرمِ ضدعفونی را تداعی کرد و این حس را نپسندیدم. تجربهٔ دوباره قانعم نکرد؛ در نهایت فهمیدم این شخصیتِ بو برای استفادهٔ من مناسب نیست.

بوش من رو یاد آزاران بولگاری می‌اندازه.

با بوکردنش، تصویرِ کابویی عرق‌کرده با لباسِ چرمی به ذهنم می‌آید. این تصویر بیشتر همان وجهِ حیوانی و چرمی را برای من توضیح می‌دهد؛ حسِ اصلیِ تجربه‌ام از همین جنس است.

فکر می‌کنم کسانی که عود دوست دارند بهتر با آن ارتباط بگیرند. برای خودم تقریباً عطرِ امضاست؛ آن‌قدر با شخصیتش راحتم که می‌توانم آن را بخشی از بوی همیشگی‌ام بدانم.

در جوابِ پرسشِ آن کاربر که آن را به «مدفوع در شیشه» تشبیه کرده بود، موافقم. برای من هم همان وجهِ بسیار حیوانی پررنگ است و چنین تداعی‌ای ایجاد می‌کند.

خوش‌ساخته، ولی برای من زیادی محافظه‌کار و بی‌جسارته.

شروعش قوی است و روی من تمام روز می‌ماند. خودِ بو را هم خیلی دوست دارم؛ رضایتم از عملکرد با علاقهٔ زیاد به رایحه همراه است و فقط قدرتش را تحسین نمی‌کنم.

روی کاغذ، عود برای من ضعیف و دارویی بود. البته مطمئن نیستم نمونه‌ها با هم قاطی نشده باشند؛ این تردید باعث می‌شود آن تست را نتیجهٔ قطعیِ تجربهٔ عطر ندانم.

اولین عطر عودی بود که واقعاً دوستش داشتم. برای من ابتدا شکلاتی می‌شود و بعد به سمت چرم می‌رود؛ همین مسیرِ خوشایند کمک کرد با آن فضای عودی ارتباط بگیرم.